Pien Kuiper

De kern

“Je sleept een voetstuk met je mee”, zei ze tegen mij. Ik keek haar aan vol weerstand, waar ik mij onmiddellijk bewust van werd. Samen met dit bewustzijn verviel de weerstand en gaf ik mij over aan haar beeldspraak. Eén van mijn meest leerzame momenten is deze, waarin ik besefte dat het presteren naar eigen en andermans vermeende verwachtingen zelfdestructief kan zijn. Immers, het meeslepen van een voetstuk door mul zand, waar je iedere keer op moet gaan staan om een voldoende te presteren om voldoende te zijn, is een zware actie zonder grenzen. Duurzamer is het definiëren van de kern waar je op kan bouwen, onafhankelijk van de constante stroom aan verwachtingen. Onder andere deze persoonlijke les vormt voor mij een blauwdruk om organisaties en de mensen erin te doorgronden, scherpzinnig te bevragen en constructief een spiegel voor te houden. Zie hieronder hoe ik dat doe.

De menselijke machine

Mij valt op dat in elke organisatie mensen op zoek zijn naar de juiste knop om aan te draaien om hun doel te bereiken. Het is gemakkelijk om een systeem te zien als een machine waar een druk op één van de knoppen resulteert in de gewenste output. Tot een paar jaar geleden had ik die illusie ook, totdat mij op harde wijze helder werd gemaakt dat aandacht hebben voor elk individu in een organisatie het belangrijkste is. Als voorzitter van een vereniging kreeg ik een aardig staaltje crisismanagement op mijn bordje en werd het gevoel van eindverantwoordelijkheid mij bekend.

Verschillen verbinden

Het vinden van de juiste knop kan slagen als mensen beginnen met naar elkaar luisteren, willen weten wat hun verschillen zijn en die aan durven te kijken. Mijn kracht als organisatieadviseur is het zichtbaar maken van verschillen en hoe deze onder druk tot onbegrip leiden. Graag help ik mensen de durf te vinden om zich uit te spreken, zodat zij elkaar beter kunnen begrijpen en samenwerken.

Mijn drijfveer om mensen dezelfde taal te laten spreken, laat ik het liefste tot uiting komen in vraagstukken waar digitalisering en veiligheid een rol spelen. Ik zie digitalisering als een proces waarin wij technologie gebruiken om efficiënter te werken, maar waarin wij een machine tussen onze communicatie plaatsen. Het bevorderen van begrip is dan maar al te belangrijk om technologie daadwerkelijk efficiënt te laten zijn. Daarnaast bijt ik mij graag vast in veiligheidsvraagstukken, met name wanneer deze cybercriminaliteit en digitale weerbaarheid adresseren. Onze samenleving speelt zich af in twee werelden: de traditionele en digitale. Pas wanneer wij de digitale wereld gaan benaderen als even urgent (in plaats van moeilijk), kunnen wij werken aan onze veiligheid.

Tot slot

Ik krijg energie van mensen die zichzelf kunnen zijn, muziek luisteren en sporten. Voor de sportliefhebber: in het verleden heb ik aan atletiek gedaan, daarna heb ik geroeid, nu loop ik vooral hard en ben ik aan het leren kitesurfen. Verder ga ik graag naar de film, ben ik vaak op het strand te vinden en houd ik van gedachten en gevoel omzetten in beeld.