Daan Tel

Hoe het soms even duurt om je stem te vinden

Wie had gedacht dat de jongen, die ooit met een rood hoofd en nauwelijks uit zijn woorden komend spreekbeurten gaf op school, er later zijn beroep van zou maken om voor groepen te staan als trainer. Ik had dat zelf toen in ieder geval nooit gedacht en het geeft voor mij blijk van de verborgen potentie in mensen, de mogelijkheden die ontstaan als deze potentie ontluikt. Dat ‘ontluiken’ ging overigens niet vanzelf en het heeft even geduurd voordat ik wist wat mijn werk was. Mijn bedrijfskunde-studie was al een eerste stap in de juiste richting, omdat ik daar kon ontdekken hoe nieuwsgierig ik vooral werd naar vakken over cultuur en leren en ontwikkelen. Het duurde nog de eerste jaren van mijn carrière voordat ik door had hoe ik mijn nieuwsgierigheid voor de menskant van organisaties kon vertalen naar een baan. Toen ik tijdens een training “persoonlijk leiderschap” niet alleen de lesstof gretig aannam, maar tegelijk ook een studie maakte van hoe de trainer zelf te werk ging, besefte ik dat ik mijn stem had gevonden: de roeping om trainer te worden en de behoefte om anderen te helpen hun stem te vinden.

Het belangrijkste instrument ben je zelf

Inmiddels heb ik 15 jaar ervaring als trainer en coach en is mijn nieuwsgierigheid naar mensen en gedrag elk jaar verder verdiept. Niet alleen uit interesse, maar ook uit noodzaak, want steeds bleek er weer een diepere laag ontdekt te kunnen worden om de dynamiek in en tussen mensen te kunnen duiden. Zo begon ik ooit met trainen op de laag van ‘gedrag’ en ‘vaardigheden’ en ging ik daarna me steeds meer steeds richten op de lagen van ‘overtuigingen’ en ‘identiteit’. Deze nieuwsgierigheid bracht me ook op een persoonlijke ontdekkingsreis naar mijn eigen overtuigingen en identiteit, een 3-jarige opleiding die me hielp verdiepen middels het gedachtengoed van NLP, Systemisch Werk en Transactionele Analyse. Een noodzakelijke reis want “the quality of an intervention depends on the interior condition of the intervenor”. Oftewel, ik ben zelf het belangrijkste instrument bij een interventie (en niet het lesmateriaal).

De meest opwindende doorbraken…

“De meest opwindende doorbraken in de 21e eeuw zullen niet het gevolg zijn van technologie, maar zullen het gevolg zijn van een steeds dieper besef van wat het betekent om mens te zijn.”

In de huidige tijd van groeiende complexiteit en conflicten zijn deze woorden, van futuroloog John Naisbitt, voor mij een belangrijk baken van houvast en hoop. De laatste jaren ben ik me daarom steeds meer gaan verdiepen in het Boeddhisme en het Taoïsme, en het daaraan gerelateerde werk van westerse denkers als David Bohm, Otto Scharmer en Peter Senge. De veronderstelling dat elk mens een aangeboren neiging heeft tot harmonie en verbinding geeft me vertrouwen en rust……. en het helpt me bij de organisatie- en leiderschapsvraagstukken waar we bij Hiemstra en De Vries aan werken. Want ook deze vraagstukken gaan vaak over het terugbrengen van de menselijke maat in organisaties, de vraag we hoe we meer en meer de verbinding kunnen herstellen met onszelf, met de ander en met de wereld om ons heen.