Bart Wildeman

Binnen gezamenlijke lijntjes kleuren

‘Hoe kunnen we plezierig en effectief binnen gezamenlijke lijntjes kleuren?’ In de loop der jaren kreeg ik scherp dat dit de vraag is die mij stiekem van jongs af aan al bezighoudt. Als organisatiewetenschapper en veranderkundige werk ik met groot enthousiasme aan sociaalmaatschappelijke vraagstukken. Hierbij leg ik graag het accent op organisatiedynamiek en -cultuur, omdat ik geloof dat hierin signalen te herkennen zijn voor waarom een samenwerking soepel loopt of juist niet van de grond komt. Ik vind het fascinerend om te zien hoe een verzameling aan belangen en/of persoonlijkheden kan bijdragen aan inefficiëntie en gezamenlijk disfunctioneren, terwijl het gedeeld belang vaak zo duidelijk lijkt. Hierin spreekt mij aan dat dergelijke processen zo universeel zijn.

Als twee peuters besluiten om samen een mooie tekening te maken, hoe komt het dan dat ze ruzie krijgen over wie waar op het papier kleurt? Ze besloten toch samen om te gaan tekenen? Ze kleuren misschien samen, maar doen dit binnen de eigen lijntjes. Wij volwassenen lijken soms verdacht veel op peuters. Stel, we besluiten samen om een samenwerkingsnetwerk te bouwen om ‘klimaatleren’ te bevorderen. De klimaattransitie is uitermate complex, dus samen opwerken lijkt dan een ‘no-brainer’. Hoe kan het dan zo zijn dat sommige partijen het hoogste woord willen voeren, anderen niet bijdragen zoals van tevoren is afgesproken en enkelen zich uiteindelijk helemaal niet ‘committen’ aan dit netwerk? We zeggen samen te werken maar zo voelt dit niet, al leek de gezamenlijke taak nog zo duidelijk. We kleuren niet binnen gezamenlijke lijntjes, we kleuren samen maar binnen onze eigen lijntjes.

Op zoek naar spanning

Ik geloof dat veranderpotentieel vaak verborgen zit in de menselijke interactie. Ik vind het daarom leuk om de zoektocht naar dit veranderpotentieel samen met de ander aan te gaan en te begeleiden, juist wanneer dit spannend is of wordt. Hierbij zie ik altijd een uitdaging in het oprakelen van onderwerpen die er daadwerkelijk toe doen. Mooi om te zien hoe gesprekken die ogenschijnlijk erg spannend lijken dat niet per se hoeven te zijn, zodra je het bepleiten van je eigen perspectief en het onderzoeken van andermans perspectief normaliseert.

Ik geniet van de gedachte dat wij volwassenen inderdaad soms die peuters zijn. We kunnen maar beter accepteren dat dit zo is en ons peutergedrag bespreekbaar maken in plaats van dit gedrag verbloemen.

Voor Hiemstra & De Vries

Na een bachelor Bestuurs- en Organisatiewetenschap aan de Vrije Universiteit volgde ik de master Organisaties, verandering en management aan de USBO, onderdeel van de Universiteit Utrecht. Mijn afstudeeronderzoek richtte zich op een samenwerkingsvraagstuk in het sociaal domein: ‘hoe werken we als publieke organisaties effectief samen om kansengelijkheid onder kinderen te bevorderen?’

Aan het thuisfront

Naast mijn werk begeef ik mij graag in de buitenlucht. Wekelijks trap ik een balletje op een voetbalveld en verder duik ik eens in de zo veel tijd de rustige Drentse natuur in. Heerlijk om af en toe gedag te zeggen tegen de prikkels van de stad en deze rustigere omgeving op te zoeken. In sportief opzicht vind ik het leuk om mijzelf uit te dagen, dus ook de hardloopschoenen worden flink gebruikt. Hiernaast volg ik wekelijkse theaterlessen. Ik geniet enorm van de improvisatielessen en kan lachen om hoe de theaterscènes soms verdacht veel lijken op hoe het in het echte leven gaat. Leerzaam en tegelijkertijd ontzettend leuk.

 

2024 Copyright - Hiemstra & De Vries