‘Agility’ en de lenige ambtenaar – vier kennisdoorbraken

Ik ben nu een maand of zes bezig met het begrip ‘agility’ in relatie tot publieke professionals die direct in contact met inwoners en lokale ondernemers werken: de frontlijn. Laat ik het gemakshalve maar vertalen met ‘lenigheid’: het vermogen om snel, adequaat en zónder verlies van eigenheid in te spelen op maatschappelijke vragen en de omgeving zo te organiseren dat die een maximaal oplossend vermogen ontwikkelt voor die maatschappelijke vraag. En ja: u hoort hier ook iets van de faciliterende overheid in terug. Ik ben in die periode overtuigd geraakt dat er eigenlijk op vier thema’s sprake is van een kennisdoorbraak:
• Slimme steden: “versmarting” van beleidsvoering.
• Agility: methoden om het probleemoplossend vermogen van frontlijn-professionals centraal te stellen bij het realiseren van publieke waarden.
• De ontwikkeling van smart city ecosystemen waarin professionals met ondernemers en inwoners als coproducenten nieuwe diensten en oplossingen ontwikkelen en waarin de platforms en instrumenten gehanteerd worden.
• Participatie: methodieken om coproductie en ‘empowerment’ te realiseren, met name ‘nudging’, ‘opgavengericht werken’ en ‘capaciteitsgericht werken’.

Mag ik ze met je delen? Als voorzet voor het debat? Lees dan hier verder.